Review: Resistance: Burning Skies PlayStation Vita

Vive la R'sistance! Deze keer roep je dit niet naar je grote HD televisie, maar naar je wat kleinere PS Vita schermpje. Dit tezamen met kleurrijke zinnen als: "Pak aan, buitenaards boeventuig, rot Chimera, schavuiten!" Daarnaast speel je voor het eerst niet een schietgraag karakter uit het leger, maar een hardwerkende brandweerman, die naast de nodige hakbijl-acties (Kung-FireAxe) ook erg handig blijkt te zijn met schietwapens. Maar dat is een talent dat veel Amerikanen en videogame-characters schijnen te hebben.

Slapeloos verzet

Insomnia, vooral bekend van de Ratchet & Clank games, vind ik echt een top-developer. Ze leveren altijd games die helemaal af zijn en gelikt spelen. Zo kwamen ze bij de launch van de PS3 met Resistance op de proppen, die net als Halo veel afwisselde in setting en gameplay. Toch vond ik de wereld heel lang niet echt pakkend, zeker toen Resistance 2 zo tegenviel. Resistance: Retribution (PSP game) was erg verslavend, en wist veel meer karakter toe te voegen aan de wereld. Toen kwam Resistance 3 eind 2011 uit, waarbij men bij Insomnia eindelijk echt de sfeer te pakken had doordat men veel meer stijl, verhaal en karakter aan de wereld wist te geven. Dat in combinatie met de heerlijke gameplay en actie maakt van Resistance 3 een topspel.

Pak aan, vuile misbaksels van onfatsoen!

Waar rook is...

Nu is inmiddels al paar weken Resistance: Burning Skies voor de PS Vita uit, welke niet door Insomnia is gemaakt. Nu was Resistance: Retribution dat ook niet, en dat is 'n van de beste games uit de reeks, dus dat hoeft niks uit te maken. Je speelt een brandweerman die ten tijde van de invasie van de Chimera in de US bezig is met het blussen van een gebouw en het redden van mensen. Vervolgens probeer je terug naar je gezin te komen, en daarnaast overal de held uit te hangen, zoals een hoofdpersoon in een videogame dat over het algemeen doet.

" is vuur

Naar mijn mening is Burning Skies de eerste ECHTE first-person shooter op een handheld, omdat het de eerste is die fatsoenlijk te spelen is tussen je pollen op een klein scherm (uiteraard vanwege het feit dat we eindelijk een tweede pookje hebben aan de rechterkant van het apparaat). Resistance: Burning Skies speelt dan ook echt geweldig, al helemaal in combinatie met slim geïmplementeerde touch-controls. Zo kun je met je vingertje op het scherm bijvoorbeeld precies aangeven waar jij een handgranaat heen wilt werpen, of naar wiens lelijke Chimera hoofd de hittezoekende raket moet vliegen.

Verdomd groot monster op een klein scherm...

Vitale gameplay

De pacing van de game is goed, al is deze wat rustiger dan bij de andere delen. Het zal voor sommige mensen dus wellicht als een stuk saaier worden ervaren, maar door andere mensen weer als sfeervol. Gezien de settings en het verhaal vond ik het een logische keuze, aangezien je vooral met een klein team afgelegen stukken bezoekt. Resistance: Burning Skies is overigens niet moeilijk, maar ook niet makkelijk. Je moet in veel situaties echt gebruik maken van het goed werkende dekkingsysteem, anders ben je vaak snel dood. Grafisch is het allemaal een beetje vreemd. Over het algemeen is het geheel mooi, maar je merkt dat bepaalde omgevingen en textures niet helemaal afgewerkt zijn.