Daar zit je dan: Battlefield 3, misschien wel de meest besproken game van 2011. Dat neemt een paar problemen met zich mee als reviewer. Ga je met de hype mee of ben jij de azijnpisser? Dat was de vraag waar ik me heel lang over wende. Je blijft aan het eind van de dag toch een journalist en die moet kritisch zijn naar de lezer toe. Echter vallen veel sites hier door de mand, want wat zie ik toch veel (te) hoge punten. Niet dat die game slecht is, daar niet van, maar de game is gewoon anders. Weet je wat? Lees die review maar.

CNN en gekheid
Laten we maar positief beginnen, want dat leest lekkerder weg, vind ik. En ja, dan begin je met de graphics. Want serieus, zonder gekheid, alles daargelaten: het ziet er fenomenaal uit. De lichtinvallen, de bewegingen of gewoon de kogels die om je oren vliegen: het ziet er allemaal uit alsof je naar een nieuwsuitzending van CNN kijkt. Ja, als het zó echt lijkt, dan doe je het goed.




Restjes oppikken en voorspelbaarheid
Positief, leuk en supergaaf natuurlijk, die graphics. Maarrrrr, ja er zit een maar aan, er zijn ook negatieve punten. Zoals teamgenoten die één lineaire streep doorlopen. Stel je gaat vijf keer dood op dezelfde plaats, je teamgenoten doen vijf keer hetzelfde en de vijand ook. Als jij mooi achter een stapel stenen ligt en je voelt je even veilig, kijk je naar achter en zie je een teamgenoot op je af lopen. Je kunt er gewoon donder op zeggen dat ie je aan de kant duwt. En ja hoor, dat gebeurt dus ook. Want de natuurwetten, zelfs niet in Battlefield 3, laten niet toe dat er twee voorwerpen op één stuk grond zitten op dezelfde hoogte. Dus je moet eerst je teamgenoten laten lopen en dan pas kijken: wat is er over voor mij, waar mag ik gaan zitten? Vijanden zijn dus ook zo geprogrammeerd dat ze eigenlijk bijna weten waar je gaat zitten. Dit alles wil je in het begin gewoon niet zien, want kom op, het is Battlefield. Echter moet je er aan geloven, want de hele game lang zit je met die ontzettend strakke en lineaire AI opgescheept. En dat is zonde.

You are the bitch, and they want sex
Op de dag van release zat een vriend naast me en vertelde me wat hij van de game vond. Zo was hij te spreken over de graphics en ook het verhaal vond hij beter dan de gemiddelde shooter. Daar kon ik hem wel in vinden, in dat verhaal. Want ik kreeg een korte flashback naar Call of Duty: Black Ops. Ja, het is heus, ik ga niet vergelijken en al dat andere gedoe, maar het verhaal heeft een paar dingen gelijk. Je krijgt een verhaal voor je kiezen en je gaat steeds terug in de tijd, want jij weet het allemaal niet meer. Zo kom je op het einde op een hoogtepunt. Echter kun je hier alleen maar van genieten als je de rest van de game een beetje hebt opgelet. Het komt erop neer dat jij de bitch bent en echt in de problemen zit. Dus voor degene die nog niet begonnen zijn met de singleplayer, let even op, want het is de moeite waard. Het einde mag als ‘goed’ gezien worden, voor een shooter…




De keuken van DICE
Om maar even het laatste kopje in stijl te eindigen: DICE heeft moeite gehad met Battlefield 3. Het is hun kindje en ze weten alle details zo op te noemen, maar damn, er zitten gewone vieze stukjes tussen die je bijna niet doorgeslikt krijgt. Alsof je pizza eet en die verdeelt in acht stukjes. Echter zijn drie van de acht stukjes een beetje bedorven of aangebrand, en die moet je opeten voordat je de volgende pizza mag klaarmaken. Zo kun je het zien, want je wilt toch die andere pizza, maar je moet het mindere eerst verteren. Nou, daar zit het probleem. DICE heeft gewoon moeite gehad met het klaarmaken en het bedienen van de oven van Battlefield 3. Ze wisten net niet op tijd hoe de oven uit moest of waar de sommige pepers lagen. Het is per slot van rekening een nieuwe keuken (een nieuwe engine), dus je kan het ze niet te hard voorleggen, maar toch, al die reclames, al die trailers. Ik kreeg een ideaal beeld en dat heeft zich gewoon te lang voorgehouden. DICE, als je dit leest, stop wat meer tijd in die game en het gladstrijken van fouten in plaats in die propagandavideo’s. Dank u.

Ik zei toch dat het lastig was? Je wilt een goede game spelen, en die heb je ook, maar er zitten grote gebreken tussen waar je gewoon even een glas water bij moet pakken. Dat neemt niet weg dat het gewoon een game van klasse is met een sfeer om U tegen te zeggen. Met graphics waar je je vingers bij aflikt en lichtinval waar zelfs Bobby Kotick van schrikt. Zo heb je een lekkere en toch soms rare pizza die maar één ding doet: je klaarstomen en voorbereiden op een smaaksensatie die je nog nooit zo geproefd hebt: de multiplayer. De score is dus ook helemaal gebaseerd op de singleplayer, als we dat maar even duidelijk hebben.

Voordat we het uitgebreid over de multiplayer gaan hebben, moet ik hem goed doorspelen. Dit om jullie een helder maar vooral zeker oordeel te geven.