Vrouwelijk schoon, mannelijke wapens en een vrachttrein aan melige, incorrecte humor. Dit staat je te wachten in Duke Nukem Forever. Sinds 1997 is er al aan deze game gewerkt: eerst door 3D Realms, daarna door Tryptech, Gearbox en Pyranha Games. Na veertien jaar is de game eindelijk klaar, tegen alle verwachtingen in. Het resultaat? Een over the top, melige en vooral nostalgische game-ervaring!

Duke Nukem Forever
Voor de jongere lezers zal ik Duke Nukem eerst nog eens beschrijven. Duke is, naast mannelijk, vrouwenliefhebbend en egocentrisch, de kampioen van de mensheid. In Duke Nukem 3D heeft hij de planeet (en natuurlijk de vrouwen) gered van een invasie van aliens.
Gewapend met een arsenaal aan wapens en nieuwe oneliners is Duke terug om de mensheid (en met name de vrouwen) te redden van dezelfde aliens, welke wraak wilden voor de klappen die ze 14 jaar geleden van Duke hebben gehad. Deze wraak nemen ze door alle vrouwen te kidnappen en de aarde in as te leggen. Vooral dat eerste stoot Duke tegen het zere been.
Time to kick ass and chew bubblegum, and I'm all outta gum!

Duke is back!
De gameplay in Duke Nukem Forever is het beste old school te noemen. Geen vrij roamen door levels, maar lekker hersenloos monsters knallen langs een spoor van pijn en vernietiging. Mijn pc kreeg dan ook spontaan beharing en riep om bier, terwijl ik monsters afknalde en breed zat te glimlachen.
Een van de opmerkelijkste dingen in de game: Duke heeft geen heathbar, maar een Egobar. Als Duke klappen krijgt wordt zijn ego gekrenkt. De Egobar kan worden vergroot door ego-strelende dingen te doen, zoals jezelf in de spiegel bewonderen, gewichtheffen (150 kilo!), monsters bruut executeren of door een van de andere ego-boosts die overal in het spel zijn verstopt.
Een andere opmerkelijke verandering is de wapenlimiet. Waar je vroeger met een arsenaal aan wapens in je rugzak met 50 km/uur door een level rende, moet je het nu doen met maximaal twee wapens en realistische snelheden. De wapenlimiet zorgt ervoor dat je moet kiezen welke wapens je meesleurt. Je moet je keuzes goed maken, omdat sommige monsters resistenter zijn voor sommige wapens en zwakker voor andere. Maar maak je geen zorgen, de game zorgt er wel voor dat Duke nooit zonder ammo komt te zitten. Mocht dat gebeuren, dan kun je ze nog altijd de kop inslaan!
Duke Nukem heeft nu ook transport: een heuse Big Foot-truck genaamd “The Mighty Foot”, een verwijzing naar Duke3D's schopaanval. Over monsters heen ploegend en over ravijnen springend geeft deze monstertruck, naast een significante bijdrage aan de wereldwijde CO2-uitstoot, uiteraard weer een grote ego-boost!

Door Duke's zonnebril
Grafisch is Duke Nukem Forever oké. Niet spectaculair, maar oké. Door de oude, weliswaar zwaar getweakte, Unreal 2.5 engine komt de game ietwat gedateerd over, maar weet dit mooi te verhullen door de heerlijke gameplay. Omgevingen zijn gedetailleerd, interactie is overal te vinden en de wc's spoelen nog steeds door. Het oneliner-arsenaal is significant, maar je wordt er niet mee doodgegooid. De dosering van Duke's bijdehante opmerkingen is perfect getimed en gaan meestal gepaard met een bijzonder gewelddadige dood van een alien.

Eindelijk is de Duke terug, en na veertien jaar werd dat ook wel eens tijd. De melige, incorrecte humor neemt in de game de podiumplaats, waarbij de heerlijk hersenloze actie deze game tot een nostalgische atoombom maken. Je moet Duke niet spelen om extreem tactisch te werk te gaan, maar om je testosteron de vrije loop te geven. In deze game vol schaars (of zelfs niet) geklede vrouwen, mannelijke wapens en binnenvallende aliens gaat het puur om de lol. Oké, de game ziet er wat verouderd uit, maar dat mag je niet weerhouden om eens in de achtbaan te stappen die Duke Nukem Forever heet.

Hail to the king, baby!