Al zolang de mensheid bestaat, maken we elkaar afhandig van elkaars leven. Al zolang we op deze aardkloot rondwaggelen, maken we een carrière of (beroeps-)sport van het kweken van lijken. Al zolang er games worden gemaakt, maken we games waarbij we hele continenten aan mensen, monsters en andere levende objecten afslachten. Zolang wij gamen, blijven we vragen om meer games, dus ook games vol met geweld volgaarne!

Splat Da Old House
Splatterhouse is een remake van de oude Splatterhouse-games van weleer. Dat was arcade 2D hack&slash to the max, en deze nieuwe Splatterhouse is eigenlijk hetzelfde, maar dan met een nieuw grafisch pak, hoed (met pimpveer) en jas aan. Splatterhouse is dan verder dus ook qua gameplay precies zoals de oude versie; met bloederig, bruut veel geweld een lading slechteriken kapot hakken, stompen, executeren en trappen, tot er een hoopje brij van over is. De vraag is nu natuurlijk of wij heden ten dage tussen al die toptitels nog wel een game als Splatterhouse kunnen verteren, of voelt het net als een lauwe, geplette hamburger eten van de Mac, nadat je net culinair hebt genoten in een restaurant met maximale Michelinsterren?

Iemand een splatterplateau besteld?
Third-person arcade hack&slash. Daarmee heb ik eigenlijk gelijk heel de gameplay uitgelegd van dit nieuwe klaterhuis. Het is echter wel buitengewoon grappig, bloederig en gewelddadig, waardoor het toch iets boeiender is dan het in eerste instantie klinkt. De hoeveelheden bloed, ingewanden en ledematen die door je beeldscherm vliegen, gaan echt helemaal nergens over, dat zelfs Kratos zou zeggen: “also, also, also”, maar omdat Kratos altijd schreeuwt is het waarschijnlijk: “ALSO, ALSO, ALSOOOO!” De besturing en animatie doen een beetje ouderwets aan en zijn een beetje houterig. Verder ziet de game er redelijk goed uit, en zijn vooral de stukken waarbij je 2.5D side-scrolling bloedbaden aanricht het leukst om te spelen.

God Of Gore
Je speelt een nerderige, alternatieve kerel, wiens keel wordt doorgesneden en erg mooie vriendin wordt afgepakt. Een masker/god benadert hem en zegt dat hij het masker op moet doen, en voilá, je verandert in een enorme butsbeul. Wat gebeurt er verder? Eigenlijk niet veel, behalve dat je in een Lovecraft-achtige setting rondslaat en voortdurend tegen wazige monsters moet knokken. Geregeld heb je een baas, en je kunt vijanden executeren op allerlei creatieve manieren, zoals de kaken uit elkaar rukken en de longen uit de romp vissen. Je bouwt net als in God of War een soort scoremeter op, waardoor je dikke moves kunt unlocken, wat het een beetje boeiend houdt. De stem van de masker-god levert bij alles wat je doet (sarcastisch) commentaar, wat dikwijls hilarisch is.

Splatterhouse was voor mij een aangename verrassing. Zo ontzettend over de top, gewelddadig, melig en bruut, dat je er stiekem langer achter zit en meer lol aan beleeft dan je in eerste instantie verwacht. Het enige, en toch grote nadeel aan Splatterhouse, is dat het wel een simpele game blijft, binnen een genre waarin we de afgelopen jaren al supergoeie AAA-titels hebben ontvangen. Dat zorgt ervoor dat de game zijn geld eigenlijk niet waard is, waardoor de uitgever er beter aan had gedaan deze titel voor 20 euro online aan te bieden via Steam, PSN en XBLA. Dat was een bedrag geweest dat ik er graag voor had neergeteld, want meer dan dat is Splatterhouse, ondanks de enorme lolfactor die de game heeft, niet waard. Zeker wanneer deze titel siert naast titels als Assassin’s Creed: Brotherhood, Vanquish en Fallout: New Vegas voor hetzelfde bedrag.