Net terug van zijn laatste missie kan Ezio meteen weer aan de bak. De Borgia’s vallen aan en dierbaren raken gewond en komen om het leven. Flink wat stront aan de knikker dus. Helemaal als je nagaat dat Ezio zo goed als direct verantwoordelijk is voor deze aanval. Er zit maar één ding op en dat is wraak nemen. In Assassin’s Creed-stijl welteverstaan. Het is dus weer rennen, springen, vliegen en sluipen geblazen in Assassin’s Creed: Brotherhood.

Kodakmomenten
Net als in het vorige deel kruip jij in het heden in de huid van Desmond, die op zijn beurt via een machine, genaamd de Animus, weer afreist naar de vijftiende eeuw om daar in de huid van Ezio Auditore da Firenze te kruipen. Waar AC2 zich nog voornamelijk afspeelde in het flink tot de verbeelding sprekende Venetië, gaat men in Brotherhood nog een stapje verder. Ditmaal doe je namelijk het oude Rome aan, dat toch net wat meer kodakmomenten kent. Het bekendste is waarschijnlijk wel het Colosseum, dat bovendien van top tot teen kan worden beklommen. Evenals de rest van de stad, die net als in het echt een stukje groter is dan Venetië.

Meer dan een uitbreiding
Nadat je Brotherhood hebt opgestart wordt al vrij snel duidelijk waarom men deze game niet Assassin’s Creed 3 heeft genoemd. Op alle mogelijke manieren ademt de game Assassin’s Creed 2, waardoor Brotherhood eerder een grote uitbreiding dan een direct vervolg is. Dat wil overigens niet zeggen dat je geen waar voor je geld krijgt. Zo is zoals eerder gezegd de omgeving groot genoeg om een eigen game te rechtvaardigen, is de besturing ietwat getweaked en heb je de beschikking over een aantal nieuwe snufjes, opnieuw ontworpen door je grote vriend Leonardo da Vinci. Welke snufjes dat zijn mag je zelf uitvinden. Verder is ook de grafische engine flink opgepoetst, hoewel deze nu toch wel redelijk op zijn laatste benen loopt. Een overtuigende dag-/nachtcyclus en overdrijvende wolkenvelden die schaduwen op de omgevingen werpen staan in schril contrast met de mate van pop-up waar je zo nu en dan mee te maken krijgt.

Uncharted
Ook al loopt de engine op z’n laatste benen, overall gezien is Brotherhood zeker een mooie game te noemen. Nog mooier is echter de soundtrack. Deze weet een perfecte sfeer neer te zetten, waardoor je samen met de overtuigende omgevingen volledig in het verhaal wordt opgezogen. Daar draagt uiteraard ook de lekkere gameplay aan bij. Op bepaalde momenten had ik het idee dat Ubisof flink leentjebuur heeft gespeeld bij twee andere gameseries die ik een warm hart toedraag. Zo deed het klimmen en klauteren mij regelmatig denken aan enkele memorabele momenten die ik in Uncharted beleefde, evenals puzzels in kerkers die zowel aan Uncharted als aan Zelda deden denken. En als je zo’n vergelijking bij mij weet op te roepen, doe je duidelijk iets goed als ontwikkelaar.

Heb je Assassin’s Creed 2 gespeeld, dan weet je wat je te wachten staat en kun je deze game blind aanschaffen. Met Assassin’s Creed: Brotherhood haal je een heerlijke avonturengame in het oude Rome in huis, met een opgepoetst engine en verbeterde gameplay. Heb je Assassin’s Creed 2 niet gespeeld, dan wil ik je aanraden die game toch eerst even te spelen. Brotherhood gooit je zowel qua verhaal als qua gameplay namelijk behoorlijk in het diepe, waardoor bepaalde verwijzingen in het verhaal niet helemaal duidelijk zullen zijn wanneer je AC2 niet hebt gespeeld. Bovendien is de besturing met verschillende knoppencombinaties behoorlijk uitgebreid, waardoor je wel even bezig bent voordat je deze volledig onder de knie hebt. Hoe dan ook, met Assassin’s Creed: Brotherhood haal je een sterke avonturen-/platformgame in huis, die je, zeker als de Romeinse oudheid je interesseert, absoluut eens moet checken. En dan heb ik het nog niet eens over de multiplayer gehad. Daarover later meer.