Megalomane Russen in space die robots afsturen op stoere Amerikanen in de ruimte, waarbij de hoofdpersoon een geheim prototype super-armor heeft en kettingrookt als Snake. Yep, dit is een Japanse game, genaamd: Overwin!

Met de Japanse slag
Dat Vanquish een game is van Japanse makelij wordt vanaf de eerste minuut al meteen duidelijk. Pijnlijk duidelijk. Een lange, kale tutorial gevolgd door een debiel lang introfilmpje van 10 minuten doet mij persoonlijk geen plezier. Meteen vliegen de cliché-characters je om de oren, van een 18-jarige supermooie vrouw in een heel kort rokje, die een computerwetenschapper moet voorstellen met een IQ van 183, tot een stoere bijdehante hoofdpersoon (genaamd Sam), die altijd zijn sarcastische grappen klaar heeft, en daarnaast eigenlijk nooit iets zinnigs heeft te melden. Vanquish valt wat dat betreft meteen met de deur in huis: verwacht maar niks van het verhaal. Synopsis: Space Russen en sci-fi robots. Verder hoef ik niks meer te vertellen qua plot.

Van-squish
Na deze negatieve intro houdt het echter voorlopig even op met de kritiek, want zodra je eenmaal kunt beginnen met spelen is het genieten geblazen. Sam zit in een soort superkrachtig pak, wat à la Raiden en Samus ervoor zorgt dat hij een hypersnelle, ijzersterke moordmachine is, en dat dan met esthetisch mooi design. Je ‘slide’ over de grond, je springt over in bullet-time en constant wissel je van wapen. Dan kun je ook nog achter gunturrets plaatsnemen, als ook in allerlei andere voertuigen waar de slechteriken in zitten. Enige kritiek verder is dat je alle moves en veel wapens vanaf het begin al kunt gebruiken, waardoor ik mij het eerste uur voelde als bij mijn eerste autorijles, alleen zijn alle doden bij Vanquish juist een plus.

Van-switch
Vanquish houdt er niet van het rustig aan te doen, maar gelukkig verandert de setting en aanpak voortdurend. Vrijwel de gehele game zit je in een gigantische stad in een schip, waardoor alles net als bij Halo eigenlijk rond loopt. Helaas wordt er amper iets over uitgelegd in het ‘verhaal’. De ene keer moet je door een donkere tunnel, dan zit je weer op een trein, de andere keer zit je in een open vlakte en moet je de vijand zien te flankeren. Je wapens zijn hierbij ook heel belangrijk, want je moet wel de juiste tools hebben voor de job natuurlijk. De wapens verschillen sterk en het zijn er eigenlijk teveel om op te noemen. Zo heb je een rakettenwerper, gigantisch cirkelzaagkanon, pulse kanon, shotgun, emp granaten en noemt u maar op. Niks is te gek, en vooral de baasgevechten zijn dik genieten.

Persoonlijk heb ik aardig wat kritiek op Vanquish vanwege het verhaal en de characters. Japanners blijven maar terugvallen op die enorm overdreven clichés, en dialogen kunnen ze al helemaal niet schrijven, noch hebben ze enige tact in de lengtes van de cutscènes. Maar eigenlijk draait het daar bij Vanquish helemaal niet om, want de game is een hyper-opgevoerde opvolger van de traditionele arcade shooter. De game voelt aan als één grote, prachtig uitziende rollercoaster, waarbij de besturing en alle moves met je dikke armor supervet zijn. Combineer dit met een goed uitgedachte pacing en setting aanpak, en je hebt één van de beste third-person actiegames van het jaar te pakken. De clichés krijgen op die manier eerder hun eigen charme, al mogen de Japanse programmeurs echt wel eens meer gaan kijken naar niet-Japanse games.