De hoeveelheid toffe games die de afgelopen periode zijn binnengekomen heeft ervoor gezorgd dat er een aantal games in een verdomhoekje zijn beland. Dat is jammer, want dat hebben ze wat mij betreft niet verdiend. Borderlands is zo’n game in dat hoekje, maar of het ook echt terecht is lees je in deze review.

Wie van de vier?
Borderlands speelt zich af op de planeet Pandora, waar een grote kluis staat waar een ongekend aantal schatten verborgen ligt. Samen met je maten ga je gewapend op je doel af. Borderlands is een shooter met een vleugje (MMO)RPG. Wie mij kent, weet dat ik totaal niet van RPG’s houd. Dat gelul en gehannes met jezelf beter en sterker maken, dat hoef ik niet nog eens in een fictieve wereld te hebben. Als ik wil lullen dan heb ik daar geen game bij nodig. Aangezien Borderlands meer neigt naar een shooter, had ik er snel vrede mee. Hoewel ik bij aankomst op de planeet maar één fictieve persoon tegenkwam, was de rest van het leven behoorlijk zaai en moest ik tegen een aantal praatpalen praten. Je kent ze wel, van die praatpalen op het station, waar een grote ‘i’ van informatie op staat. Net als op het station staat het behoorlijk onpersoonlijk. Hoewel er niet veel van een RPG is te merken, worden er op de achtergrond voortdurend statistieken voor je berekend.

Bij aanvang van de game kies je uit één van de vier personages, die allemaal hun eigen stijl hebben qua gameplay, wat je snel doet denken aan verschillende klassen die vaak te zien zijn in MMORPG’s. Mordecai is de sniper expert, Lilith kan tijdelijk onzichtbaar worden, Brick moet het meer hebben van zijn brute kracht en Roland heeft de beschikking over vuur. Het is een beetje afgekeken van de Fantastic Four, althans zo kwam het bij mij in eerste instantie over.

Kleurenpalet
Wat mij erg aansprak, maar waar ik eerder tijdens de preview in Keulen minder enthousiast over was, is de stijl van de game. Het heeft een cartoony stijltje gekregen, wat het geheel een speels effect geeft. Het stijltje zoals we dat van Mad Max en meerdere games kennen, krijgt door het vrolijke kleurenpalet net iets extra’s.

Kunstmatige intelligentie
Je kunt Borderlands qua gameplay wel een beetje vergelijken met Fallout 3, als ik zo vrij mag zijn. De game zit vol vijanden die je op brute wijze moet afslachten. Zo lopen overal Skags rond, een soort rothonden die je telkens frontaal aanvallen. Ook boze dwergen, psychotische bandieten en vliegende vijanden zijn van de partij. De omgevingen liggen bezaaid met wapens. Soms zelfs meer dan er aan vijanden rondsluipen. Elke wapen is uniek en heeft weer andere eigenschappen.

Er zit maar weinig verhaal in Borderlands. De wereld is leeg en daardoor voel je je soms als Remie; alleen op de wereld. Er liggen meer wapens, die op zich nog wel vet zijn, op Pandora dan dat er vijanden aanwezig zijn. De game wordt leuker als je wat vrienden uitnodigt, maar dat is misschien teveel gevraagd voor een game als Borderlands. Het spel blijft godzijdank wel boeiend door de hoeveelheid quest, wapens en de drang om levels te stijgen. Het is bovendien een musthave voor diegene die liever met dan tegen elkaar speelt.