Wie kan zich nog Arachnophobia herinneren? Deze (comedy)horror verscheen in 1990 in de bioscoop en is regelmatig nog op televisie te zien. In de film wordt een dodelijke tarantula verscheept vanuit Venezuela naar een Amerikaans dorp waar deze een regelrecht bloedbad aanricht. In Deadly Creatures ga je ook aan de slag met een levensgevaarlijke tarantula en zul je je baan moeten vechten door een omgeving met flink wat tegenstanders.

Niet één, maar twee
Eigenlijk spelen er twee insecten de hoofdrol in deze game, want naast de tarantula bestuur je ook een giftige schorpioen. Elk level (er zijn er tien in totaal) wissel je het ene insect af door het ander. Je loopt met de schorpioen en tarantula door een woestijnachtige omgeving die bestaat uit afgesloten en open vlaktes. Het ene moment loop je tussen de cactussen en het andere moment door tunnels of over in elkaar gegroeide bomen. De omgevingen zien er indrukwekkend uit en bewijzen dat de Wii grafisch ook z'n mannetje kan staan. Helaas zorgt de pracht en praal wel voor onverwachtse laadtijden tijdens het spelen.

De één is acrobaat, de ander houdt van kattenkwaad
Natuurlijk zijn de schorpioen en tarantula niet te vergelijken met Bassie en Adriaan, maar verschillen ze wel enorm in hun manier van bewegen. Zo is de tarantula een stuk acrobatischer en kan deze steile wanden beklimmen, grote sprongen maken en ondersteboven lopen. De schorpioen is minder flexibel, maar heeft wel weer andere talenten als het graven van tunnels om te ontsnappen aan agressieve roofdieren of het wegknippen van takken om zijn weg te vervolgen.
Naast de verschillende bewegingen per insect vechten zij allebei ook op een andere manier. Zo is de tarantula snel, lenig en kan hij een web schieten om zijn tegenstanders tijdelijk te verlammen. Daarentegen is de schorpioen trager, maar wel sterker en kan hij aanvallen weren met zijn scharen. Nieuwe aanvalstechnieken kunnen gaandeweg worden vrijgespeeld, waardoor je sterkere aanvallen kunt uitvoeren. Deze komen tot stand door de A-knop ingedrukt te houden en met de WiiMote en Nunchuk te zwaaien om zo verschillende combinaties te maken. Als je de C-knop ook nog indrukt kan je een quick-time event activeren en je vijand op een brute wijze afslachten.

Aan het eind van elk level wachten eindbazen, die elk met een andere strategie dienen te worden verslagen. De eindbazen lopen uiteen van een gevaarlijke slang tot giftige spinnen of smerige ratten. Om een eindbaas uit te schakelen, of een manier te vinden om te ontsnappen, moet je tijdens deze confrontaties telkens op het juiste moment een beweging maken met de WiiMote en Nunchuk. Helaas zijn deze bewegingen erg tijdsgebonden en worden ze niet altijd goed geregistreerd, waardoor je het gevecht vaak moet overdoen. Een smetje op de game en overbodig frustrerend.

Twee mannen op zoek naar een schat
Een pomphouder en zijn bediende spelen op de achtergrond ook een relevante rol tijdens de game. De twee mannen zijn op zoek naar een schat en kruizen daarbij meerdere keren het pad van de schorpioen en tarantula. Een voorbeeld is wanneer je met de schorpioen door een tunnel loopt en er opeens zand op je valt als de mannen een gat aan het graven zijn met een schep. Je hoort ze dan praten en een uiteindelijke ontmoeting zal zeker niet uitblijven. De stemmen van de mannen zijn ingesproken door de bekende acteurs Dennis Hopper en Billy Bob Thornton.

Rainbow Studios heeft met Deadly Creatures een product voor de Wii gecreëerd dat op grafisch gebied zeker tot de besten mag worden gerekend. Duistere omgevingen en verrassend gedetailleerde dieren en insecten geven de game een donker sfeertje. Tel daar ook de in spanning opbouwende muziek bij op, tezamen met een uitgebreid vechtsysteem en je zou denken dat we met een hedendaagse klassieker te maken hebben. Jammer genoeg wil ik niet zo ver gaan. Ondanks dat deze game mij op momenten goed kon laten schrikken, had ik toch regelmatig last van een soort ‘been there, done that’ gevoel. Deadly Creatures heeft het net niet om legendarisch te worden, maar zal zeker het hongergevoel naar ‘hardcore’ games voor de Nintendo Wii een tijdje kunnen stillen en het wachten op een game als MadWorld aangenamer kunnen maken. Al hoop ik dat deze mij ook niet zal teleurstellen!