BAM! Met een flinke stoot ramt Mario zijn broer Luigi op diens smoelwerk. Ondertussen komt Wario langs rennen met een hamer. Nog voor hij Mario een opdonder verkoopt, dondert hij al tegen de beeldbuis aan dankzij Donkey Kong en diens light saber. Ondertussen huppelt Kirby tussen het gespuis door, een trap van Peach ontwijkend. Klinkt allemaal nog wat chaotisch voor je? Mooi, dan heb je meteen al een idee hoe Super Smash Bros. Brawl speelt.

Chaotisch, maar georganiseerd
Ik moet bekennen voor Brawl nog nooit een Super Smash Bros. te hebben aangeraakt. Ik kon dan ook niet bevatten hoe een game als deze zoveel ophef kon veroorzaken. Zijn het de characters, de hoeveelheid items, is het misschien de ietwat chaotische gameplay? Voor je Brawl speelt kun je hier niet direct een antwoord op vinden. Je moet de game dan ook echt spelen, voor je begrijpt waarom dit zo vet is.

In Brawl bevind je je op een 2D speelveld. Jij vecht met een bekend personage tegen één of meerdere andere personages. Je doel: elkaar de hersens in timmeren. Items komen en gaan en het gebruik van deze items, variërend van houten kisten tot light sabers, kan je helpen bij dit doel. Hoe vaker je tegenstander wordt geraakt, hoe hoger het schadepercentage oploopt (maximaal 999%). Hoe hoger je schadepercentage, des te minder zwaartekracht er op je werkt. Omdat je na een tijdje dus nog maar langzaam terug naar de grond dwarrelt, kun je heuse luchtgevechten krijgen. Uiteindelijk krijgt iemand zo’n harde stoot, dat hij of zij van het speelveld wordt afgeslagen, geschopt of gestoten: 1-0.

Met z’n allen!
Vechten doe je natuurlijk niet tegen je spiegelbeeld. Er is werkelijk in alle hoeken en gaten gezocht naar bekende en minder bekende gamefiguren van Nintendo. Je begint met een klein aanbod in characters, maar naargelang je speelt, speel je ook nieuwe personages vrij en wordt de keuze alsmaar groter… en lastiger.

Want wie kies je nu, met alles wat er te kiezen valt? Ieder personage heeft zo zijn eigen speelstijl en eigen aanvallen. Natuurlijk wil je de beste kiezen, maar het probleem is: die is er niet. Ieder character heeft zo zijn plussen en minnen, waardoor het vooral van je eigen manier van spelen afhangt met wie jij het beste speelt.

Voor iedereen
En dat is dan ook één van de grote krachten van Brawl. Iedereen kan van iedereen winnen, want voor ieder is er wel een passend personage te vinden. Positief is ook dat de instapdrempel helemaal niet hoog is. Er zijn vier manieren om te spelen: met de GameCube-controller, met de Classic-controller, met de Wiimote en met de Wiimote en Nunchuk samen. Voor ieder wat wils, en aangezien je met button bashen al kunt meevechten is meedoen zo gebeurd. Wil je echter beter worden, dan is het zaak je techniek te perfectioneren, de aanvallen uit je hoofd te leren en de beste combo’s samen te stellen. Jammer vind ik wel dat juist bij deze game de ‘joepie-de-poepie-kijk-mij-eens-zwaaien-met-mijn-controller’-besturing is weggelaten. Hoewel de motion-sensing van de Wii van mij bij veel games niet gebruikt hoeft te worden, had deze controlkeuze er van mij bij Brawl best bij mogen staan. Zeker wanneer er al zo’n uitgebreid aanbod in besturingsmogelijkheden wordt gegeven.

Oefenen
Om beter te worden kun je trainen. Er zit een trainingmodus in, maar beter is het om de singleplayermodus te spelen: de Subspace Emissary. Deze singleplayer is meer avontuur- en puzzelwerk dan ook daadwerkelijk vechten, maar hij bereidt je wel degelijk voor op de gevechten die komen zullen. In ruim tien uur baan je een weg door verschillende levels met verschillende personages. Tussenfilmpjes vertellen het verhaal, als is het wat hak-op-de-tak-werk. In deze singleplayer leer je met elk personage spelen en leer je in kleine mate de aanvallen van iedereen kennen. Na deze modus ben je klaar voor het echte werk.

It’s party time
En dat echte werk is de multiplayer. Met vier man tegelijk kun je tegen en met elkaar de strijd aan gaan. Vooral met drie vrienden op de bank is het lachen geblazen, zeker wanneer jij de rest eens flink onder de kont trapt en het veld uit jaagt. De chaos die ontstaat in ieder gevecht is de ware kracht achter Brawl, omdat geen enkel gevecht precies hetzelfde kan verlopen. Ook online kun je deze keer dezelfde actie ondergaan, al is het plezier met drie maten thuis toch vele malen beter.

Prachtig
Door al dat geweld, de chaos en het geschater van je vrienden zouden de graphics en geluid bijna ondersneeuwen. Schande, want de game ziet er behoorlijk verzorgd uit en de actie verloopt soepeltjes. Daarnaast is het geluid ook erg mooi, evenals het leveldesign. Erg leuk is bijvoorbeeld het WarioWare-level, dat spelers met kleine puzzeltjes lastigvalt voor extra schade aan de rest. Ook bevatten levels breekbare of bewegende delen, die het spel kunnen beïnvloeden.

Uitgebreid
Nóg een reden om Brawl sowieso aan je gamecollectie toe te voegen is de grootte van de game. Met een groot aantal nieuwe levels en characters, een toevoeging van de beste levels van Super Smash Bros. Melee, een level-editor, honderden dingen om te unlocken en tal van aanpassingsmogelijkheden van onder meer muziek en moeilijkheidsgraad is dit een game die je niet in twee dagen uit hebt. Tel daarbij op de tien uur durende singleplayer, allerlei te behalen events en natuurlijk de coöp- en versus-multiplayermodi en je hebt een Wii-game die je de komende maand(en) nog niet uitgespeeld hebt.

De chaotische gameplay, de lage instapdrempel maar lange leercurve en het multiplayerplezier zijn drie van de grootste krachten van Brawl. Ook de grootte van de game is waanzinnig en daarbovenop is de game ook nog eens oogstrelend. Met tal van levels, personages en items is dit een game die je niet zomaar uitspeelt op een zondagmiddag. Met daarnaast nog honderden unlockables als trofeeën en stickers, het maken van eigen levels, een tien uur durende singleplayer en verschillende on- en offline multiplayermodi ben je een hele tijd zoet, en gegarandeerd van een hoop lol.