Door: Redactie
/ 1 reacties
woensdag 10 maart 2010 - 12:00
Je tuurt door je periscoop. Het is midden in de nacht, en het konvooi dat je al uren aan het achtervolgen bent steekt duidelijk af tegen het maanlicht. Het is muisstil in de duikboot. Elk geluid kan de escorteschepen van het konvooi alarm doen slaan. Een grote tanker kruipt langzaam in het midden van je vizier. “Buis één tot vier, vuur! Duiken naar veertig meter!” De scherpe sis van de torpedolanceringen echoot door de boot. Terwijl je onderzeeër langzaam in de diepte afdaalt hoor je vier scherpe knallen, gevolgd door het gekreun dat kenmerkend is voor een schip dat in meerdere delen gebroken naar de dieptes van de oceaan getrokken wordt. Dan schrikt iedereen op door een luide ping. En nog een ping. Verdorie, de escorteschepen hebben je door! Dieper, je moet dieper duiken. Plotseling breekt de hel los. Een kakofonie van harde knallen doet je boot schudden. Dieptebommen. Dieper duiken, almaar dieper. Je voelt je boot kreunen terwijl de oceaan harder op de romp drukt. Zal je ontsnappen, of zullen de escorteschepen je krijgen? Jij bent de kapitein!
Vroeger als puber mocht ik net als nu graag gamen. Gelukkig kwam ik daar ook regelmatig aan toe, ook al hadden we thuis maar één pc. Toch ging het op een gegeven moment mis. Mijn broer kocht de uitermate saaie duikbootsimulatie Silent Hunter. Tot op heden zie ik de lol van dergelijke games nog niet in. Toch is er volgens Joost best wel wat plezier te beleven aan dergelijke games, zoals je kunt lezen in zijn review van Silent Hunter 5: Battle of the Atlantic.
Tweet