Gameliner score:

“Knal, boem, ratel, poef, nog een knal! Dekking zoeken met die hap! Vasquez, you’re the fucking squadleader. Run for it! BOEM! Fuck, my leg! Watch out, cover!”
Zo ging het in mijn hoofd toen ik de multiplayer enige tijd aan het spelen was. Elk level omhoog was een stapje dichterbij naar het ultieme toe. Meer wapens! Meer perks! Meer mogelijkheden!

UitgebreiD met hoofdletter D
De singleplayer van de gehele Call of Duty-serie staat bekend als een achtbaanrit die steeds verlengd wordt. Explosies, een dun verhaaltje en vooral heel veel doden. Dat is de singleplayer, voor zover. De multiplayer is echter een heel ander verhaal, want hier gaat het uiteindelijk om in deze serie. Miljoenen fans over de hele wereld komen online samen om de nieuwste guns en killstreaks vrij te spelen. De kracht van Call of Duty zit hem dus vooral in de shitload aan extra’s die je kunt vrijspelen, en dat is in dit deel niet anders. Tientallen wapens, honderden aanpassingen en nog vele upgrades. Dat alles, plus een vleugje balans erover. En voilá, daar is je multiplayer.




Kaarten, maps en levels
Dat het weer goed snor zit met de mogelijkheden en opties, is volgens mij wel duidelijk. Maar dat is één ding, want er zijn nog vele andere aspecten waar een multiplayer aan moet voldoen voordat hij zich tot de elite mag rekenen. Wat denk je van levelopbouw? Nou, daar trekken de mannen van Infinity Ward en Sledgehammer hun neus niet voor op, want met de ervaringen van beide studio’s zit het ook goed. De meest creatieve maps en samenstellingen vind je terug. Bouwterreinen, sloppenwijken of een stad midden in het Midden-Oosten. Alles zit erin, maar dan beter. Geen enkele map voelt hetzelfde aan qua opbouw of werkwijze. In de meeste levels zitten wel de trucjes van Ininity Ward; bekropen steegjes en spitse hoeken zorgen voor snelle gameplay. Iets wat de voorgaande delen ook al hadden. Prima dus.

Niet één, niet twee, maar drie!
Dat is het competitieve gedeelte van de multiplayer, daarbuiten heb je namelijk nog Special Ops. Verschillende missies of maps waar je ook weer verschillende vijanden moet trotseren. Deze mode zat al in het voorgaande deel, Modern Warfare 2, maar is nu flink uitgewerkt. Grof gezien kun je het in twee delen zetten: de alleenstaande missies en de survival mode. De missies spreken voor zich, maar dan met twee man. Bij het survival-gedeelte komt er echter wat meer om de hoek kijken. Tactiek, skills en samenwerking is zeker van belang. Er komen namelijk golven van vijanden die per golf sterker worden. Ze beginnen als Afrikanen met een shotgun, daarna Russen en al snel komen de elitesoldaten. Natuurlijk heb je genoeg spul om jezelf te verdedigen, zoals luchtassistentie, bepantsering of gewoon wapens. Wapens zijn overigens krachtiger te maken door middel van upgrades.
En vervelen doet het zeker niet, want zowel de beruchte juggernauts als soldaten die met gassen werken doen opnieuw hun optreden. Zorgt toch weer voor de benodigde variatie, en dat is alleen maar welkom.




Eindoordeel:
Je ziet het: Call of Duty: Modern Warfare 3 is een game met content, en niet zo’n beetje ook. De multiplayer zal je weer weken, zo niet maanden vasthouden en ook de Special Ops-mode gaat je nog uren aan je TV gekluisterd houden. Dit alles kan ook nog eens in splitscreen, dus ja, ze zijn er weer in geslaagd om een koelkast van een multiplayer neer te zetten.

Minpunten? Ja! De servers draaien nog niet optimaal en het bijgegeven Elite werkt nog steeds niet. Dit is het zelfde liedje als Origin (ongeveer). Je hebt een giga-game, vele reclames en een extra software-dingetje. Dit dingetje doe je bij de game zodat het massaal aanslaat. Maar als dat dingetje het niet doet, ga je flink op je bek als uitgever. Electronic Arts maakte die fout, en nu ook Activision. Jammer jongens, volgende keer niet zo hoog van de toren afblazen.