Tegenwoordig zijn de meeste games niet echt meer te omschrijven als moeilijk of uitdagend. Zelfs wanneer je de “normal” setting toch nog lastig vindt, kun je vaak alsnog de difficulty aanpassen naar (very) easy, noob, rookie, fairypants, sissy, casual en natuurlijk “I’m too young to die”. Maak dan ook nog het level design lineair en het is eigenlijk enkel nog rechtdoor lopen en de hersens uitschakelen. Zelfs dan hebben de makers vaak nog grote pijlen en een (sfeerverpestende) begeleidende stem erbij gedaan, die je elke seconde zeggen waar je heen moet, en ondertussen hak je alle vijanden met gemak omver alsof je een ninja bent op een schoolplein van een school voor blinde kinderen. Dark Souls is zeer duidelijk niet zo. Nee, bij Dark Souls is het omgedraaid, want deze game doet je voelen alsof jij juist een klein, blind kind bent midden in een dojo vol (kinderhatende) ninja’s.

Tweet